Deze sinaasappeltaart heb ik in de afgelopen vijf jaren elke winter gemaakt, omdat dat de tijd is dat ik echt snak naar sinaasappel. Waarschijnlijk zegt mijn lijf dat het vitamine c nodig heeft, ik weet het niet, maar ik luister er graag naar. De romigheid van de taart met de zoet-zure sinaasappelsmaak en de kruidige bodem van speculaas is een top combinatie. De eerste keer dat ik deze taart maakte was voor de verjaardag van mijn man Kees. De taart stond te wachten in de koelkast en het water liep me in de mond bij het idee deze de volgende dag te mogen proeven. Alleen het lot bepaalde anders, want op zijn verjaardag zijn we met gierende banden naar het ziekenhuis vertrokken met dochter Belén die een ernstige blindedarmontsteking bleek te hebben. Hierdoor is deze taart voor altijd met Belén verbonden en daarom draag ik hem graag aan haar op!